РИНГДАГИ УЧРАШУВ Ҳикоя

Учинчи раундга бонг урилганда ўтирган жойимда кўзларимни катта-катта очдим. Аъзойи баданим зирқирар, кеча истеъмол қилган ароқнинг таъсири ҳали ҳам сезилиб турарди. Ринг ўртасига қараб юрдим. Бу ҳал қилувчи жанг эди. Рақибим оқ-сариқдан келган бақувват йигит чап елкасини қисганча, қўллари билан жағини тўсиб пайт пойлар ва кетма-кет ҳужумга ўтарди. Унинг бераётган зарбларига зўрға чап берардим. Негадир қўлларим айтганимни қилмасди. Ҳатто ҳимоя қилишга ҳам мажолим йўқ эди.

Кутилмаганда рақибим чап томонидан пешонамга туширди. Бу кучли зарбадан гандираклаб кетдим. Ана шу пайтда иккинчи қўлқоп кўзларим олдида доира ясаб пастги жағимга туширди. Зарбдан довдираб ринг бурчагига суяниб қолдим. Сўнгги раунд тугаганлиги ҳақида бонг урилди. Мен ҳеч нарсани сезмасдим, қандайдир қийқириқларни сал-сал эшитардим, холос. Бошимни солганча ринг ўртасида турибман. Атрофга қарай олмайман. Мана судья рақибимни қўлини кўтарди… Биринчи марта рингдан бош эгиб чиқиб кетдим.

Ташқарида ҳаво очиқ. Лекин менинг таъбим хира. Кўчалар одам билан гавжум. Аммо ўзаро кулишиб гапираётган одамлар кўзларимга ёмон кўринарди. Ҳамма  мен ҳақимда гапиришиб кулишаётгандек эди…

Ишдан келиб ўтиришим билан эшик тақиллади. Ичкарига Манзуранинг укаси кирди-да, бугун опасининг туғилган кунини нишонлашини айтди ва мени ҳам таклиф қилди. Севиниб кетдим. Арзимаган совға билан кечқурун Манзураларнинг уйига кириб бордим.

- Э, қаерда юрибсан, - дейишди дўстлар бир овоздан.

Мен Манзурани туғилган куни билан табрикладим ва совғани унинг қўлига тутдим. Ўтиришни Самад кириш сўзи билан бошларкан:

- Дўстлар, - деди у, - бугун дўстимиз Манзура йигирма баҳорни қаршилаяпти. Мен унга ҳамманинг номидан бахт-саодат тилайман. Барчангиз қўлларингиздаги қадаҳларни кўтаришингизни сўрайман.

Самад бир кўтаришда қадаҳни бўшатди. Бошқалар ҳам бирин-кетин ўз қадаҳларидаги ароқларни ичишди. Лекин мен ичмаслигим керак. Чунки эртага мусобақа. Гўё ҳамманинг нигоҳи менда эди. Манзура ҳам гўё менга қараб "нега ичмаяпсиз" деяётгандек эди, назаримда. Нима қилиш керак? Ичмасам Манзура мендан хафа бўлиб, "ўша мусобақангиз мендан ҳам азиз эканда", деб   ўйлайдимикин? Бир кўтаришда қадаҳни бўшатдим. Сал ўтмай ичимни бир нарса куйдиргандек бўлди. Кўз олдим хиралашиб, юзим қизишгандай туюлди. Сўнг Манзуранинг соғлиги учун сўз айтиб қадаҳ кўтарганимни, ке-йин эса Манзура келиб, қулоғимга алланарсалар деб шивирлаганини эслайман, холос.

Мана бугун Манзура билан кўл бўйини айланмоқдамиз.

- Озод ака, ўтган куни мусобақада ғолиб чиқдингизми?

- Йўқ, Манзура, бу сафар енгилдим.

- Нима? Ҳазиллашаяпсизми? Ҳар доим ютардингиз-ку?

Мен индамадим. Нима ҳам де-йин? Сизнинг туғилган кунингизда  ароқ ичиб енгилдим, дейинми? Ахир, Манзура ўша куни қулоғимга келиб: "Ичманг, эртага мусобақангиз" демаганмиди? Ҳа, деганди. Мен эса унинг сўзларини яхши англамабман. Манзура ўша базмда ичиб, уйқудан қолиб мусобақада енгилганимни кейинчалик билди. "Ҳаммасига мен айбдор, туғилган кунимда ичмаганингизда енгилмаган бўлардингиз", деб  куйиб-пишарди.

Мен келгуси мусобақаларда қатнашиш учун тайёрлана бошладим. Мана, бир неча кундан сўнг Севостополда бўладиган катта мусобақада қатнашиш учун таклиф қилиндим. Жўнаб кетиш олдидан Манзура билан учрашдим.

- Озод ака, бу сафар ютасиз. Ишонтирасиз-а?, - кўзларида қандайдир илтижо билан бирга эркаланиш ҳам бор эди.

- Ҳа, албатта ғолиб чиқаман, - дедим ишонч билан.

Навбатдаги мусобақа мен учун омад келтирди. Ўз вазним бўйича турнир ғолиби бўлдим. Самолётдан тушишим билан кўзим бир даста гул кўтарган Манзурага тушди. У турфа гулларни бағрига босганча мен томон интиларди…

Йўлчи МУҲАММАДИЕВ.